Rondreis USA 2011

Click here to edit subtitle

Blog

view:  full / summary

Dag 13

Posted by Jessica on May 29, 2013 at 5:55 AM Comments comments (0)

Kleine mensen en grote bomen!

Datum: Maandag 13 juni 

Reisdag 13 

Hotel Wuksachi Lodge, Sequoia NP 

Bijzonderheden Ontbijt in Wuksach Lodge, munten sparen, General Sherman, museum en veel meer 

 

Het was voor mij een wat mindere nacht, slecht geslapen ondanks dat ik bekaf was. Ik heb echt wel een uur of wat wakker gelegen. Mika was ook wat onrustig, die heeft moeite om in zijn slaapzak te blijven liggen en krijgt het s’nachts dus koud. Ook Coco is het een en ander aan het verwerken in haar slaap. Roon was ook nog wakker en ging weet ik wat allemaal doen. Dus al met al een mindere nacht.

 

Mika wekte mij om 7.00 uur en hij kwam even bij ons in bed liggen, hij had ijskoude voeten. Na 45 min viel hij in slaap en was ik wederom de enige die wakker was. Afijn, de rest lag te snurken tot 8.30 uur toen ik de boel maar een beetje wakker heb geschud. De zon schijnt, de lucht is blauw, Teletubbies kom maar gauw! Opstaan!!

 

Iedereen in de kleren en op pad voor het ontbijt, we waren al wat laat (9.30 uur) en het ontbijt was tot 10.00 uur. Opschieten dus! Ontbijt was redelijk….niet wat je zou verwachten voor zo’n lodge. Ze pretenderen heel wat te zijn, maar het is een super locatie midden in het park, maar kamers, eten etc is redelijk. Maar ach, wat klagen we? Spek zat dus we kunnen wel wat lijden.

 

Na het ontbijt een boekje gekocht waar de kinderen hun coins in kunnen bewaren. Er staan overal machines waarmee een eigen munt wordt geplet en er een afbeelding van het park op wordt gezet. Hartstikke leuk om te verzamelen, maar vooral erg leuk om te maken vindt Mika. Zie hier http://www.pennycollector.com/

 

Lekker op pad met de auto. Er rijden ook bussen in het park, maar het is hier zo relaxt in tegenstelling tot Yosemite dat we lekker zelf rijden. Zo hebben we alles bij de hand en grijpen we niet mis.

 

Als eerste op pad naar General Sherman. De grootste boom (in omvang, niet in lengte want dat zijn de Redwoods die je vindt hoger aan de westkust van Californie. De boom is echt enorm! http://en.wikipedia.org/wiki/General_Sherman_%28tree%29 Gewoon bijna 84 meter hoog (even groot als Vrijheidsbeeld in NYC) en zo zwaar als 2 Jumbojets. De basis (voet) is ruim 11 meter!! Ze hebben een stuk betegeld wat even groot is als de basis van de boom. Enorm dus! Mika pikt overigens feilloos de Sequoia’s uit het bos, knap hoor want er staan best behoorlijk wat bomen ;-)


 

Het pad gaat redelijk naar beneden en Coco stuitert in de buggy op en neer als ik met haar de trap af zak. Gaat prima hoor, alles onder controle, geen taferelen van ‘kind in buggy stuitert tegen grootste boom’. Ze vindt het prima allemaal. We zagen overigens ook dat er een enorme (eerste!) kies is doorgekomen. Nu ze beiden niet meer ziek zijn en de kiezen door zijn, zijn ze weer helemaal zich (makkelijke) zelve. Heerlijk!

 

Mika stuitert aan het begin van het pad nog eens even flink op zijn snuit. Hij wil tegenwoordig met een wandelstok lopen dus we hebben een mooie stok gezocht, maar ja…..deze moet je niet tussen je benen steken met wandelen want dat gaat nog niet helemaal goed. Woppa, daar lag hij dan plat op zijn neus. Schaafwond op zijn knie en arm, maar als een echte bikkel gaat hij na kort huilen weer vrolijk verder.

 

We lopen in een Sequoia, om een Sequoia en iemand is zo vriendelijk om een foto van ons te maken voor General Sherman. Dat is altijd zo fijn, er is altijd wel iemand die een foto wil maken van ons (of die vraagt of wij een foto van hen willen maken) Ook wacht men altijd netjes in een rij zodat iedereen de kans krijgt een foto te maken van de boom zonder honderduizend man ervoor. Top!

  

 

We nemen de shuttlebus terug naar de parkeerplaats. Het is weliswaar maar 0.7 mile maar de buggy omhoog slepen heb ik niet zoveel zin in. Daarbij kan je de kids niet blijer maken dan door ze een ritje in de bus te gunnen. Mika kruipt helemaal achteraan in de bus en gaat daar mooi zitten wezen. Coco klimt naast papa. Wel eigenwijs op een eigen plek want op schoot vindt ze kinderachtig, maar wel veilig naast papa voor als er iets mis gaat. Arm om zich heen wenst mevroi ook niet want dat is ook niet stoer. Ik ben uiteindelijk maar naast Mika gaat zitten want toen de bus begon te rijden zag ik hem in gedachten door de bus vliegen. Gezellig saampjes achterin de bus, er was niet veel volk dus dat was geen probleem.

 

Eenmaal terug bij de parkeerplaats kwam er een dame op me af die vroeg of Mika nog een pleister wilde. Ze had hem zien vallen en vond het zo zielig. Daarbij mist ze haar eigen kleinzoon en wilde ze Mika best een pleister geven. Lief he!! (overigens heeft hij de pleister niet gehad want ik ben van mening dat een schaafwond even schoon gemaakt moet worden en daarna het beste af is door het te laten drogen aan de lucht. Heb ik hem weer een pleister onthouden en dat terwijl hij zo gek is op pleisters! En dat heeft hij ook weer niet van een vreemde want ik kan me herinneren dat ik als kind overal met pleisters aan het slepen was, dat ze altijd te klein geknipt waren was jammer)

 

Daarna zijn we doorgereden naar het museum. Voor het museum ligt een tegelpad met daarop aangegeven hoelang en breed Sherman is. Leuk om eens overheen te lopen.

 

Het museum zag er van buiten een beetje onbewoond uit, maar van binnen is het super. Voor zowel kinderen als volwassenen echt educatief. Ze hebben een soort van marquette van hoe groot de Sequoia boom is in tegenstelling tot bijv Vrijheidsbeeld (even groot), De Titanic (veel hoger), een Dino (klein ding zo’n dino), een olifant (iets van 10 olifanten op elkaar is 1 boom) of een Blue Whale. Echt super leuk om het zo praktisch uitgelegd te zien. Ook wordt er verteld hoe belangrijk het is dat de bomen af en toe in de fik worden gezet. Ja, je denkt zeker dat ik gek ben, maar deze bomen doen het het beste wanneer ze af en toe in de brand staan. Dat bevordert de groei. Nou, genoeg om te vertellen, te zien en te doen. Echt leuk!

 

Daarna stappen we in de auto en rijden terug naar Wuksachi Lodge, eten even wat en leggen de kids even op bed voor een klein tukkie.

 

Dit geeft papa de tijd om ook even de oogjes dicht te doen en mama sleept de laptop mee naar het hoofdgebouw om even te internetten, blog bij te werken en bestellingen/betalingen van CARES te controleren en te zorgen dat ze door super opa worden verstuurd. (www.kinderenvliegenveilig.nl)

 

Het is al laat als de kids wakker worden en we besluiten dan ook maar niet meer op pad te gaan, lekker even rustig chillen rundum hause.

 

Wat zo leuk is, Coco noemt haar zonnebril ‘cool’. Dit omdat wij altijd cool! zeggen wanneer ze hem op zet. Dus elke keer als ze haar zonnebril ziet wijst ze hem aan en zegt ‘cool’. Zo schattig. Dus Coco heeft geen zonnebril, maar die heeft een ‘cool’. ;-)

 

Om 18.15 uur hebben we een dinerreservatie en zitten heerlijk bij het raam (en bij een stopcontact wat handig is voor DVD noodgevallen) Het eten is redelijk…….niet echt om over naar huis te schrijven (maar wel op een blog) Ik had een pizza besteld zodat ik dit kon delen met de kinderen. Nou, het was een ……..hoe zal ik het zeggen……..hoogst bijzondere pizza. De bodem was geen pizza bodem maar meer een droog toastje in de vorm van een halve maan. Daarop kaas, tomaat en proscuitto. Lekker hoor, maar apart. De kids vonden hem prima te eten dus moeders kon naar de pizza fluiten en kon later aan het droge brood. Ook wederom een probleem, nog steeds spek zat.

 

Roon had St Jacobs schelpen met een rijstepapje (zo zag het eruit) en dat was aaaaaaaaaaardig. (maar veel te duur voor wat je krijgt)

 

En toen was het alweer einde van de dag. Weer een dag voorbij en ik kom net pas een beetje in het ritme. Op naar morgen!! Oat man!! (of zoiets)

 

Liefs

 

Dag 12

Posted by Jessica on May 29, 2013 at 5:55 AM Comments comments (0)

Yosemite naar Sequoia

Datum: Zondag 12 juni 

Reisdag 12 

Hotel Wuksachi Lodge, Sequoia NP 

Bijzonderheden Ontbijt in Evergreen Lodge, rit naar Wawona, shuttlebus naar Mariposa Grove. Lange tocht naar Sequioa, moe!

 

Vanmorgen was ik Mika al iets eerder wakker, zo rond half 7. Hij riep: Papa, ik ben wakker. Vervolgens ging ik mij omdraaien, keek op de mobiel en sliep verder. Roon zei tegen Mika: mama vindt het nog veel te vroeg. Maar papa, ik ben wakker, zei hij. Even later kroop hij bij Roon in bed en is daar verder gaan slapen, de lieverd.

 

7.00 uur was het een mooie tijd om op te staan ook al lagen de moppies nog diep te tukken. We gaan vandaag op pad naar Sequoia (spreek uit als Sekoja) en dat was best een stukkie rijden. Hemelsbreed stelt het niet zo veel voor maar helaas is de weg iets anders neer gelegd.

 

Dus rond half 10 met onze buikjes gevuld in de auto. Koffie, thee en goodies! Even een klein rijtje om Yosemite park in te mogen, maar dat stelt nog niks voor met de drukte die er gister in de valley was.

 

We nemen eenmaal in het park de afslag naar rechts richting Glacier Point en Mariposa Grove. Het blijft een mijl op zeven om door het park te komen. We vinden Yosemite een prachtig park met veel mogelijkheden, maar de reden waarom ik twijfelde om dit in de route op te nemen wordt bevestigd………..we vinden het gewoon echt té druk. In de file staan in een nationaal park hoort voor ons niet tot de vakantie. De rij voor Bridelveil Fall is enorm!! Ze kunnen het aantal auto’s gewoon niet kwijt. Rijden dik staan te wachten en zorgen voor opstoppingen. Het lijkt Amsterdam wel. We willen nou juist graag weg uit de drukte die we gewend zijn in NL. We staan al 4 of 5 dagen per week in de file. Er staan park rangers om je de juiste richting in te wijzen of om er nou juist voor te zorgen dat je een bepaalde kant niet op kan. Nee, niet echt iets voor ons, ongeacht hoe mooi het park ook is. Geef mij dan Yellowstone maar, lekker toegankelijke, je kunt er prima rijden en je auto parkeren. Super!

 

Als ‘break’ stoppen we bij Wawona en nemen de shuttlebus naar Mariposa Grove om de Giant Grizzly Three te zien. Het is een beetje een misrekening want het neemt allemaal veel meer tijd in beslag dan we hadden gepland. Vanaf Wawona is het zeker nog 20 min met de bus. Eenmaal aangekomen zien we dat er nog echt genoeg parkeerplaatsen over zijn! We balen wel een beetje. Dit temeer omdat een ritje met de bus door Mika fantastisch wordt gevonden, het vergt wel een hoop georganiseer met de kinderen en de buggy.

 

We lopen richting de Giant Grizzly, niet altijd even makkelijk omdat de paden overal niet even goed begaanbaar zijn met een buggy en ze in het park druk bezig zijn om de wandelpaden nog aan te leggen of te optimaliseren. Je kunt duidelijk zien dat ze nog niet lang open zijn.

    

 

We vonden de tram die er rijdt te duur. Je betaald iets van 25 dollar p.p. Reken uit wat dat voor ons kost, dat besteden we liever elders. Dus in de benen en lekker 1.2 mile lopen naar de Grote Beer. 

 

Mika houdt het goed vol maar wordt op de terugweg wel wat moe. Het is ook eigenlijk een tijdstip wat hij ligt te tukken dus we zijn reuze trots op hem dat hij het zo goed vol houdt. Tenslotte moet hij in december naar school en kan hij ook niet meer tukken tussen de middag. Coco valt op de terugweg in slaap in de buggy en wordt pas weer wakker als we bij de auto zijn. Gelukkig mag ze in de buggy blijven liggen als we de bus in gaan.

 

Door Roon word ik nog even fijntjes gewezen op het mooie hekwerk om de Giant Grizzly heen. In 2002 zijn we hier (dolflieft, jong en onbezonnen) hier ook geweest en hoorde ik een ‘krak’ toen ik tegen het hek geleund stond om te poseren voor een foto. De zonnebril die ik van Roon in Bryce Canyon had gekregen was geplet in mijn broekzak toen ik tegen het hek stond te leunen. Dat werd me vandaag nog even fijntjes ingewreven ;-)) Wel bijzonder om hier weer te zijn met de kinderen.

De rij voor de bus terug naar Wawona is enorm, we balen als een stekker (nog meer omdat inderdaad de parkeerplaats bij Mariposa Grove leger en leger wordt) Maar goed, je moet er wat voor over hebben. Op het bordje staat dat iedere 30 min een bus komt. Nou ik zal je zeggen……als ze dat zouden doen dan zouden we er vanavond nog staan. Gelukkig begrepen ze dat zelf ook wel en werd het tempo met de bussen opgevoerd. Tja, als je zegt dat je vervuiling wilt tegenaan en shuttlebussen regelt moet je ook zorgen dat het systeem goed werkt. Ze moesten er duidelijk nog even inkomen.

  

In Wawona even wat te eten geregeld in de auto naar Wuksachi Lodge. De Garmin (Amerikaanse versie van TomTom) stuurt ons door allerlei vage routes. We zien de meest mooie wegen, afgelegen, smal, gek,langs allerlei huizen en dorpen maar opschieten doet het niet. We beginnen wel een beetje te balen. Staat dat mokkel van Garmin afgesteld op ‘scenic byway’ of zo??

 

Uiteindelijk komen we op de 180 richting Kings Canyon en rijden we het park in. Het duurt en het duurt maar. De weg gaat van links naar rechts, op en neer en opschieten doet het zeker niet. De kinderen hoor je niet hoor. Die kijken Diego, Up, Nemo of Pieter Post, wat zouden we zijn zonder de DVD speler, maar ik ben er zelf ook wel een beetje klaar mee. Sinds ik zo vreselijk ziek ben geweest tijdens de zwangerschap van Coco ben ik heel snel misselijk in de auto. Dit soort wegen zorgen dus niet echt voor een heel compfie gevoel. Maar we zetten door. Als we nog maar 20 mile hoeven of zo dan krijg ik weer wat energie! Nog heel even, dit houden we nog vol!

 

De Lodge ligt echt super, kan niet anders zeggen. Het is wel koud! Als we aankomen rond 19.00 uur 53 Fahrenheit (zal het morgen even omrekenen in Celcius) Jas aan, birkenstocks aan de voeten…………euh…birkenstocks? Veel te koud dus voor die dingen. Brrrrrrrr…… 

 

Roon wilde vast inchecken maar mocht dat niet doen om dat reservering op mijn naam stond. Heel netjes en principieel maar op dit moment even minder welkom, maar goed. Met ze allen uit de auto en op pad naar de checkin! Hoppa, dat we er zijn zullen ze weten ;-)

 

De kamer is netjes, gedateerd, maar wel erg ruim. We slapen op de begane grond dus goed zicht op de beren die langs lopen. Overal worden we gewaarschuwd voor de beren. Het is hier echt ‘active bear country’. Roon moet zelfs tekenen voor het feit dat we alles uit de auto halen wat maar ruikt naar eten oid. Zelfs zoete dingen als toiletspullen oid moeten uit de auto. Zitten wij op te wachten……not! Weet je wat voor een bende onze auto is? Mensen die ons kennen zullen nu weten wat voor een opgave het is om de auto compleet ‘eetvrij’ te maken. De dame van de receptie vond ook dat we de autostoeltjes er maar uit moesten halen als daar wat etensresten in zaten. Nou, dan kan ik net zo goed de hele auto gaan stofzuigen, maar daar begin ik niet aan. Iedere auto heeft toch wel ergens wat kruimeltjes eten? Nou ja,we zullen morgen anders wel het resultaat zien.

  

Maar goed, we hebben uiteraard onze uiterste best gedaan om te zorgen dat alles wat op eten lijkt er uit te halen en mee te nemen naar onze kamer (komt die beer het nu bij ons in de kamer halen dan??) Het is wel iets waar je verder nooit rekening mee hoeft te houden dus het is wel even wennen. We hebben nog geen beer gezien, maar in je doen en laten ben je er toch mee bezig.

 

Die man in Wawona vertelde dat er nog maar weinig beren gezien zijn in en om Yosemite. Die weten waarschijnlijk wel beter en vermijden de drukte. Slimme beren!

 

Op dit moment liggen de kids te tukken (uiteraard veel te laat gaan slapen) en zitten wij met een wijntje op de bank. De rit vonden we vandaag behoorlijk pittig, maar dat zat hem vooral in het feit dat we met de shuttelebus naar MG moesten rijden en het niet met de auto konden doen. Dat had ons gewoon veel tijd gescheeld. Maar ach……..we hebben genoten van onze wandeling in MG en dat is ook wat waard!

 

Moet trouwens zeggen dat de rit door Kings Canyon en Sequioa erg verrassend was. We reden vanuit de zon, door de wolken, mist en kou, zo weer de zon in. Er ligt overal ontzettend veel sneeuw en dat zorgt voor een apart gezicht op alles hier. Heel bijzonder!

 

Morgen weer een nieuwe dag. Ik drink mijn wijntje op en duik in bed. Morgen uitslapen, even weinig doen en overmorgen richting Newport Beach waar oma op 15 juni aankomt! Spannend! Mika mist oma duidelijk. Eigenlijk gaat er geen vakantie voorbij dat oma meegaat dus ik denk dat hij erg blij zal zijn als zijn grote liefde er is.

 

Coco roept daarentegen alleen maar opaaaaaaaaaaaaaaaa. Opaaaaaaaaa! Maar opa blijft deze vakantie thuis om op het huis te passen. Het is wel duidelijk dat opa volgende vakantie weer mee moet van Coco.

 

Liefs!

Dag 11

Posted by Jessica on May 29, 2013 at 5:55 AM Comments comments (0)

Hoop plezier!!

 

Datum: zaterdag 11 jun

iReisdag 11

Hotel Evergreen Lodge

Bijzonderheden Bridal Veil Falls, Glacier Point, file en BBQ

Wederom wilden we vanmorgen op tijd op staan om het park in te gaan, maar vertrokken we weer wat later dan gepland. We merken gaande onze reis wel dat alles gewoon meer tijd in beslag neemt met de kinderen. Dat wisten we van thuis natuurlijk wel, maar omdat je hier leeft vanuit hotels en koffers is het weer even anders. We zijn er dan ook wel over uit dat het volgend jaar (of beter gezegd ‘volgende keer’ een camper wordt. De argumenten om deze keer voor een auto te kiezen staan nog steeds overeind, maar zijn de argumenten om wel voor een camper te kiezen groter geworden. De ‘tegens’ van een camper wegen dan niet meer op tegen de voordelen. Eerst maar weer verder sparen na deze vakantie om te zien wanneer we weer op pad kunnen. Thuis eerst nog een belangrijke beslissing maken over welk paard wordt verkocht. *snik*


Maar goed, dat is nu nog even niet aan de orde. We rijden de ingang van het park tegemoet en staan al in een dikke rij, dat begint al lekker. De meeste auto’s kunnen snel doorrijden maar je hebt er altijd een aantal tussen die opstoppingen veroorzaken om wat voor een reden dan ook. Maar goed, eenmaal in het park verspreid het zich wel weer snel.


Als eerste de Bridelveil Falls. Dit water dondert zich met grote kracht naar beneden en zagen we al van veraf. Het is zo geweldig! De drukte op de parkeerplaats valt mee en we hebben de mazzel dat we zelfs vooraan kunnen staan met onze dikke wagen. Mazzel!Snel een warm vest aan want de temperatuur liegt er niet om. Het is onder de 10 graden! Daar zijn we niet helemaal op gekleed. Coco laat deze keer heel wijselijk het lopen achterwege en kijkt alles warm en veilig toe vanuit de buggy.

  

Als we richting de waterval lopen dan komt het water je aan alle kanten tegemoet. Het stroom langs de zijkanten van het pad en naarmate we dichterbij komen stroomt het je over het pad tegemoet. We blijven dan ook niet droog want er komt zoveel water van deze waterval af dat het zo enorm spettert en ‘mist’ geeft niet normaal meer. Je kunt dan ook niet tot het einde van het pad lopen omdat je dan gewoonweg wordt weggespoeld. Ik doe wel een poging met mijn bergschoenen aan om een foto te nemen, maar dat is eigenlijk al niet echt veilig. Niet voor de camera die zeiknat wordt als voor mezelf. Er was nl al een sukkel die graag droge voeten wilden houden en daarom op de rots ging lopen en die naar beneden viel. Hij kon gelukkig net gered worden door een vriend van hem die hem aan een arm kon vast houden. Sukkel!


De combinatie kou en water is gewoon niet zo fijn en we gaan snel terug naar de auto. Maar we hebben echt genoten! Dit was een fantastisch gezicht.


Hup, in de auto en op naar Glacier Point. Het is wel een behoorlijk stuk rijden over een bochtige weg, maar dan is wel de moeite waard. De temperatuur zakt naar de 6.6 graden en overal om je heen ligt sneeuw. Mika roept al vanuit achter dat hij wel een sneeuwpop wil maken en sneeuwballen wil gooien ;-))


We vinden snel een parkeerplaats vrij vooraan (het lijkt wel of we de geluksengeltjes aan onze kant hebben vandaag)Eenmaal bovenaan doet de zon zijn best om de boel op te warmen en kan er toch al snel een vestje uit.


Het leuke is dat er newly weds hun foto’s bij Glacier Point komen maken. In een gebroken witte, beetje (niet mijn smaak) truttig jurkje lopen ze daar rond en maken overal wat foto’s. Het is er een fantastische dag voor.

  

Het uitzicht is fantastisch! Echt gaaf. De kinderen kunnen lekker even rondlopen en klimmen en als het tijd wordt om terug te gaan scoren we nog even een lekker hotdog en wat souveniers bij de shop en gaan richting auto. Onze mond valt dan open……..rijen dik staan te wachten om te mogen parkeren! Wat een drukte!! Als mensen zien dat wij weggaan wordt er meteen een soort van blokkade opgeworpen en stagneert de stroom. Maar ja, wij waren nog niet zover om te gaan rijden. Eerst de kids inladen, Mika moest nog even plassen en noem het maar op. Maar dat boeit niet hoor, stagnatie of niet, we blijven stilstaan. En dat er niet getoeterd wordt her en der verbaasd me enorm, maar dat zal Amerika wel zijn. Als ons nl het zelfde overkomt als we eenmaal uitgeparkeerd zijn, irriteer ik me mateloos. Gewoon omdat die flapdrol die de bal stagneert prima even rechts had kunnen gaan staan, knippertje naar links uit zodat we weten dat hij daar wil parkeren en wij mooi links hadden kunnen passeren. Sukkel!

Maar goed, het is vakantie, diep ademhalen en we verder tot de orde van de dag.

Als we het terrein verder afrijden en er nog steeds auto’s staan te wachten…..en we verder de weg afrijden en er nog steeds auto’s in de rij staan te wachten en dit na een aantal bochten nog steeds zo volstaat beseffen dat we echt mazzel hebben gehad! We waren gewoon net op tijd, wat een geluk zeg! Moet er niet aan denken om in die rij wachtenden te moeten staan want ik denk dat het wel een uurtje of 1.5 zou duren.

We willen graag naar de Valley, maar eenmaal aangekomen en wederom in de file moeten staan als eerst bij de Bridalveil Fall en daarna nog een keer in de Valley, besluiten we linksomkeert te maken en naar onze heerlijke rustige lodge terug te gaan en daar verder van de dag te genieten. Dit is niks voor ons. Het is wel jammer want ik wilde graag het Nationale Park Paspoort van Mika afstempelen en er ook eentje kopen voor Coco. Dat is wel jammer, ik zal de data wel in het paspoort schrijven en wellicht wil iemand die deze zomer nog naar Yosemite gaat 2 stickers voor me meenemen? *kijkt iemand van AA forum lief aan* ;-)


Lekker terug naar onze Lodge, heerlijk wat een rust hier, ik word echt oud. Hahaha.Ik krijg om 15.30 uur een lekkere hotstone massage en dat is echt genieten. Roon trakteert me daarna op een lekkere chardonay als de kinderen in de zandbak zitten te spelen. Ik kan niet anders zeggen dit is geenieten. De Evergreen Lodge heeft aan alles gedacht. Speelplaats voor jonge en oudere kinderen, volwassenen. Een hippe tavern (wat een beetje ruikt naar zo’n Oostenrijkse hut die je onderweg wel eens tegen komt langs de piste. Combi van hout en alcohol), je kan er een pooltje leggen, best goed eten en het is overzichtelijk en super netjes. Wij zeiden al tegen elkaar, als de kinderen weer wat ouder zijn en allebei ook zelf goed kunnen lopen komen we hier zeker nog eens terug voor meer dagen. Dan gaan we uiteraard in de maand mei of zo als het park nog minder druk is.

Tussen 18.00 en 20.00 uur zijn we welkom om te komen BBQ-en bij Coyote Hill. Er staan allemaal picknicktafels, muziek staat aan, en het eten staat grotendeels al klaar. Een mooi kampvuur erbij en het plaatje is compleet, cool! De kinderen vinden het ook fantastisch ook al zijn ze wat moe. Dit is super leuk!!!

Na het eten mag Mika nog even spelen in het ‘spinnenweb’ en nog even Jeu de Boules. Dat is zijn nieuwe favo sport. Het is een door hout afgezette grote bak (ook erg fijn voor Coco want die zet je erin en kan er niet zelf uitklimmen dus het is net een grote box ;-))

Mika gooit de witte bal weg en knalt de grote ballen er tegenaan, uren zoet!! Je hebt er geen kind aan. Papa en mama kijken toe onder het genot van de laatste zonnestralen. Super dagje gehad!!

Liefs

 

Dag 10

Posted by Jessica on May 29, 2013 at 5:55 AM Comments comments (0)

Het park in

 

Datum: Vrijdag 10 juni 

Reisdag 10 

Hotel Evergreen Lodge 

Bijzonderheden Hetch Hetchy, ratelslang, watervallen en jeu de boules

 

Vanmorgen op ons gemak van alles gedaan in de cabin en lekker gaan ontbijten hier in de Evergreen Lodge. Ik heb wederom (favoriet van deze vakantie) de Smoked Salmon Gravlax op. Dit wordt hier geserveerd met kappertjes, gesnipperde rode uit en overheerlijke crème kaas en een geroosterde bagel. Echt om te smullen. Roon had een ei met van alles en nog wat. Steak, ei, cheddar, verse bosui en noem het maar op. Die staat strak van de eiwitten want die heeft wel zoveel eieren gegeten afgelopen week.

 

We gaan daarna heerlijk onderweg naar Yosemite (denken we) maar komen uit bij Hetch Hetchy. Dat is een klein stukje van Yosemite wat minder ontdekt en minder druk is. Het is een stuwdam wat ontzettend veel mensen voorziet van water en electriciteit in San Francisco. Het ziet er prachtig uit en de watervallen stromen goed. Des te meer reden ook om de sluizen open te zetten om water door te laten. De regenboog die erbij komt kijken is prachtig!

 

Coco en mika hebben er allebei zin in en hopen de pas er goed in. Na de stuwdam onder een tunnel door. Deze tunnel is aangelegd voor transport voor de aanleg van de stuwdam. Na de tunnel (pikkedonker en met heerlijke plassen om voor Mika door heen te rennen) komen we aan de andere kant van het meer terecht en daar begint onze wandeling richting Wapana Falls. Eens kijken hoever we komen.

   

 

We komen een heel eind met de buggy en af en toe loopt Coco ook een goed stukk mee. Mika heeft de pas er goed in en loopt goed door op zijn bergschoenen. 2x belandt hij op zijn snuffert omdat hij te enthousiast loopt maar verder gaat het top.

 

We komen al snel bij een waterval terecht en het feit dat Mika er door heen mag wandelen met zijn schoenen is al feest. Daarbij mag Coco er ook doorheen lopen dus alles is helemaal te gek. We besluiten nog verder te lopen zolang de buggy het toelaat. Op een gegeven moment is het geen doen meer. De weg gaat omhoog en er zijn teveel rotsen. We spelen wat bij de waterval en de kids kunnen even lekker klooien. Het besluit om terug te keren wordt versterkt door het feit dat er 10 meter verderop een ratelslang is aangetroffen. We krijgen instructies om de kinderen op te tillen en zolang de slang recht ligt er niks aan de hand is. Wanneer hij zich opkrult moet je uitkijken wordt ons verteld. We gaan de gok maar niet wagen en nemen de weg terug. Tenslotte moet Mika alles ook nog terug lopen.

     

 

We komen aan bij de auto en moeten wel een beetje lachen. Iedereen heeft de auto recht in geparkeerd (auto staat met de voorkant tegen de stoep aan) maar er was een dame die de auto in de lengte heeft geparkeerd. Je ligt helemaal dubbel van het lachen want die auto is compleet ingebouwd. Beetje dom is het wel. Wie gaat er nu de auto zo parkeren? Ik ben benieuwd hoe ze eruit is gekomen.

 

De kids vallen op de terugweg in de auto al in slaap. Reden genoeg! Ze hebben echt een stuk gelopen. We zijn trots op ze.

 

We doen een poging om ze vanuit de auto over te leggen in bed, maar dat is onbegonnen werk. Klaarwakker zijn ze en dat terwijl we weten dat ze nog bekaf zijn. Maar goed, mag de pret niet drukken.

 

Ik hou de kids bezig terwijl Roon een deep tissue massage krijgt. Helemaal lekker. We besluiten buiten op papa te wachten en net op het moment dat ik me afvraag of ik niks ben vergeten trekt Mika de deur achter me dicht………….in het slot. Nu maar hopen dat Roon een sleutel bij zich heeft anders staan we mooi weer te kijken.

 

Na een weldadige massage gaan we lekker naar de zandbak met de kids. Niks leuker dan dat! Pa en ma nemen er een lekkere chardonay bij en genieten maar! Kids tevreden, wij tevreden.

 

Papa regelt nog wat dingen voor het avondeten en wij spelen verder. Terwijl Mika in de zandbak speelt kijk ik wat om me heen. Mika vraagt aan mij wat ik aan het doen ben en ik vertel dat ik wat om me heen kijk. In reactie daarop zegt hij ‘ben je lekker naar de mannen aan het kijken mam’. Is het wel heel toevallig dat net een jonge gozer zijn shirt heeft uitgetrokken en in zijn blote bast staat dat tafeltennissen. Hahahaha, ik lig helemaal dubbel van het lachen.

 

Er wordt even een kort tukkie door iedereen gedaan behalve door deze mama. Die gaat even met de People en de Cosmopolitan in de wasruimte zitten lezen terwijl de wasjes draaien. Straks lekker weer een setje schone kleren voor ik iedereen.

 

Na het eten gaan we snel slapen, het is alweer veel te laat……….morgen op pad naar Yosemite. Leuk!

 

Liefs

Dag 9

Posted by Jessica on May 29, 2013 at 5:55 AM Comments comments (0)

Yosemite

Datum: Donderdag 9 juni 

Reisdag 9 

Hottel Evergreen Lodge 

Bijzonderheden Lombard street, Nikon lens gevonden en op naar Yosemite!

 

Laatste nachtje in dit hotel zit er op en vandaag reizen we verder naar Yosemite. Spannend hoor!

 

We zijn als eerste op pad gegaan om ergens lekker te ontbijten. Roon had vanuit het hotelkamer een ‘diner’ gezien en dat leek hem wel wat. Helaas zat deze rampstamp voel een moesten we uitwijken naar wat anders. Geen probleem want iets terug zag het er ook goed uit. Cafe Mason is het geworden. We hebben daar heerlijk zitten smikkelen en hebben daarna een tochtje gemaakt door SF. Lopen we toch zo maar tegen een winkel aan waar ze lenzen verkopen!! Gewoon van Niokon, Sigma etc. En dat gewoon om de hoek van het hotel!!! Gek werden we ervan!

 

En daar hebben we gister zolang naar gezocht, onze broek zakte ervan af! (zie je het voor je, 2 mensen op straat met 2 kinderen waarvan de broek zomaar afzakt! Echt geen gezicht)

 

Het is een iets andere lens geworden dan ik had, maar ben er super blij mee! Die andere moeten we maar opgeven voor de verzekering of die er wat mee kan.

 

Ik wil hem ook wel wegbrengen naar Nikon ter reparatie, maar of dat niet duurder is dan deze nieuwe lens…………we wachten het af.

 

Bij Lombard street lopen we naar beneden. Ook hier voel je je wel op en top toerie. Er staat zoveel volk op straat naar die ene kronkelende stoere James Bond achtige weg te kijken, dan kan je niet anders dan erom lachen.


 

Roon en Mika rijden met onze h**rensloep naar beneden, dat durven ze wel aan. We hebben wel ergere weggetjes gereden wordt er stoer gezegd. Coco en ik wachten beneden en maken foto’s. het is echt wel erg leuk om te zien hoor! Gelukkig komen de mannen weer heel beneden aan en wordt er uiteraard iets geroepen in de trant van ‘poeh, was dat het nou, of appeltje eitje’.

 

De boel ingeladen en op pad naar Yosemite! (spreek uit als joozemetie) Dit om discussie te voorkomen die ik ooit eens heb gehad met een vriendin die het uitsprak als Joozeemait. Klinkt ook niet echt lekker vindt je wel? Klinkt meer als een uitspraak van Bassie (en Adriaan)

 

Onderweg stoppen we bij een grote supermarkt om inkopen te doen, dus al met al ben je toch een hoop tijd kwijt. Zeker omdat het laatste stuk alleen maar over B wegen is en niet echt opschiet. Zeker als je de hoogte ingaat moet je gewoon oppassen en niet ter hard rijden. Heb je een 32 ft camper met auto als aanhanger voor je dan schiet het helemaal niet echt op. Maar eerlijk moet ik zeggen dat zodra er een pullout was deze meneer netjes iedereen liet passeren.

 

Mika wordt het een beetje zat en denkt te kunnen onderhandelen over de tijd die we er nog over moeten doen. Papa zegt ‘nog 10 minuutjes en we zijn er’. Mika doet een tegenbod (zo heeft hij leren onderhandelen over hoelang hij nog tv mag kijken of met zijn tutjes mag zitten) en roept ‘nee papa, 5 minuten’. Hahahaha. Helaas valt er weinig te onderhandelen. Maar Mika geeft niet op en roept 6 minuten. De lieverd.

 

Als snel bereiken we de Evergreen Lodge en mogen we naar onze cabin C10. Harstikke leuk opgezet, mooie cabin, mooi uitzicht en heerlijk veel ruimte voor de kids om te spelen. Wij zijn helemaal blij met deze locatie!

 

Snel wat te eten, maar de kids zijn eigenlijk al te moe. Te laat gaan we slapen. Morgen weer een dag!!

 

Liefs

Dag 8

Posted by Jessica on May 29, 2013 at 5:55 AM Comments comments (0)

SF

Datum: woensdag 8 juni 

Reisdag 8 

Hotel Parc55 Wyndham San Francisco

 Bijzonderheden Pier 39, tramritje en op zoek naar een Nikon lens

 

Vanmorgen redelijk op tijd opgestaan en ons na het ontbijt (tegenover het hotel) op pad gegaan met de tram. Nee niet de wereldberoemde trams, maar de (ook oude) trams van SF. Vooral Mika vond het fantastisch, die wilde er niet uit.

 

Eenmaal aangekomen op Pier 39 zijn we lekker gaan wandelen en al snel had Mika de draaimolen in de gaten die daar staat. Hij is daar echt fan van!

Dus met ze allen in de draaimolen, ik werd er zelf al draaierig van, woezaaaaaaaaaaaaa. Coco vond het ongeveer 1 rondje leuk en daarna wilde ze weer bij mama hangen. Ze is echt vreselijk into her mama. Ik word er zelf af en toe moe van.


Uiteraard de zeeleeuwen op pier 19 bekeken en daar lagen er inderdaad een hele stapel. Mika maar zeggen dat ze zo enorm lagen te stinken ;-))

 

We zijn daarna heerlijk naar het Aquarium of the Bay gegaan wat ook op de Pier 39 zit. Hartstikke leuk en educatief maar niet zo mooi en uitgebreid als in Monterey. De kinderen vonden het uiteraard weer super leuk en was Coco niet weg te slaan bij het water. Een pijlstaartrog even voelen of een haai interesseerde haar niks zolang ze maar mocht klooien met het water. Monster dat het is!

 

Ergens halverwege is een leuke foto van ons viertjes gemaakt welke we kopen, hartstikke leuke souvenir en waarschijnlijk ook meteen de laatste foto waar we met ze viertjes op staan ;-)

 

De kids ( hé zegt Mika, wij zijn de kids he mama?) worden moe en we gaan terug naar het hotel met een taxi. Kost eigenlijk ook geen drol als je dat vergelijkt met Nederland.

 

Ze liggen allebei heerlijk te tukken en zo hebben wij ook even een rust momentje.

 

Nu we onderweg (morgen) gaan naar Yosemite wordt het toch echt tijd voor een (soort van) groothoek lens. Dus we vragen de dame van de conciërge naar een winkel waar ze Nikon spullen verkopen. Nou, daar weet ze wel wat goeds op, dus met een adres op papier en een kaart gaan we op pad. Appeltje eitje zou dit moeten worden. Nou je voelt hem al aankomen………niks appeltje eitje, nog geen eens 2 appeltjes en 2 eitjes.

 

Die dame heeft ons naar een soort van bezienswaardigheid in SF gestuurd. Een grote camera die bekend staat als ‘obscura’. Net zoiets als de Golden Gate Bridge maar dan als camera. Zitten wij op te wachten…………..kris kras door de stad en nog geen lens. We rijden wel 100 adressen af welke we via Google hebben gevonden maar ze zijn allemaal failliet, afgebrand of opgegaan in de mist. We worden er echt moe van, geen lol!

 

We pakken eerst onze toerie route maar op en gaan naar Alama Square. Die straat van de beroemde huizen van Fullhouse (je weet wel, die serie met een kleine meisje Michelle dat in werkelijkheid een tweeling blijkt te zijn. Op dit moment zijn de loaded met geld vanwege een eigen kledinglijn, films etc. Dat de ene helft van de tweeling een beetje verknipt is, is een klein detail. De andere helft ‘doet het’ met Justin Timberlake. Helaas staat de laatste er om bekend het niet erg serieus te nemen qua relaties betreft)

 

Het ziet er super mooi uit, maar ook deze huizen kunnen op het moment al wel weer een likje verf gebruiken. Kniesoor die daar op let ;-)

 

Mika interesseert het geen ruk en heeft alleen oog voor de speeltuin die er is. Ik probeer een leuke foto van Roon met de kids te maken, maar dat wil ook niet echt lukken. Fullhouse wordt al snel empty house omdat ze allebei wiebelbillen hebben en blijft Roon alleen achter op het gras.

 

De koek is op dus we gaan snel wat te eten halen verderop in de straat. Er wordt lekker chinees eten aangerukt en we zitten met ze allen te smullen op de kamer. Dat alle handdoeken daarna onder de rijst zaten maakt niet uit, wij hoeven de was niet te doen denk ik maar.

 

Als de kids eenmaal in bed liggen loop ik nog even het centrum in. Er is genoeg te doen, maar echt leuk is het niet in je eentje.

 

Roon en ik drinken nog even samen een wijntje en gaan ook tukken. Weer het einde van een mooie dag!

 

Liefs

 

 

Dag 7

Posted by Jessica on May 29, 2013 at 5:55 AM Comments comments (0)

Point Lobos, echt gaaf!!

 

Datum : Dinsdag 7 juni 

Reisdag : 7 

Hotel : Parc 55 Wyndham – San Francisco 

Bijzonderdheden : Point Lobos, Santa Cruz Boardwalk en SF

 

Dinsdag 7 juni.

 

Ik denk dat onze kinderen bij de Duracel zijn gproduceerd……..ze waren om 6.00 uur al wakker! En dat terwijl ze echt laat gingen slapen. Die batterijen gaan dus echt langer mee.

 

De afgelopen dagen zijn wat in de soep gelopen doordat beide kids ziek zijn, doktersbezoek en toch vermoeider dan anders (ziek icm jetlag etc) We hebben ons program her en der moeten bijstellen. Zo konden we niet de Californie 1 rijden langs de kust omdat de weg in zee was gevallen. (zie hier http://www.dot.ca.gov/cgi-bin/roads.cgi ) of deze mooie foto’s die ik van internet heb gejat.

 

Verder hadden we graag een bootocht gemaakt om te gaan whale watchen maar ook dat hebben we laten ‘ varen’ (leuke woordspeling ;-) vanwege de kinderen. Geen probleem hoor want we doen het graag, maar dat zorgt er toch voor dat je her en der wat moet bijstellen.

 

Wat ik wel heel graag wilde doen is een stukje richting Carmel rijden om daar naar Point Lobos State Reserve te gaan. Dat wilde ik heel graag zien en ik ben blij dat we dat hebben gedaan, gaaf zeg! Zo’n mooi stuk natuur, echt geweldig! Het was dan ook genieten nu de kinderen zich allebei beter voelden en aan de wandel konden gaan. Je kunt dan wel denken dat Coco nog maar 4 weken fulltime loopt (want eerst kon ze wel lopen, maar zag ze er het nut niet van in omdat op zijn ‘aaps’ net zo snel ging, maar nu……….die is niet te stoppen. Als je haar niet tegenhoudt dendert ze overal overheen om ergens een afgrond in te duiken. In tegenstelling tot Mika op die leeftijd ziet Coco geen gevaar. Als je haar dan optilt om treden af te stappen gilt ze het dan ook uit. Hoe bedoel je karakter? Ook wil ze het liefst niet in de hand stappen, maar ziet ze het voordeel daar later wel van in. Het is dan nl kiezen tussen optillen of aan de hand meelopen. Wijsneus. Trappen op en af neemt even wat tijd in beslag, maar ach, we hebben tenslotte vakantie.

 

We rijden als eerste naar Cannery Point en Whalers Cove. Daar struinen we lekker tussen de mooie bloemen, rotsen en hebben uitzicht op de fantastische zee. Echt heerlijk!

   

Daarna rijden we een klein stukje naar het uiteinde van het park waar de Information Station is en waar je aan de huid kan voelen van zeehond, zeeleeuw en otters. Die van de otter is het zachtste, heel lekker zacht! Doe mij maar een jasje (geintje)

 

We lopen de Sea Lion Point Trail en je kan wel raden wat we daar hebben gezien. Inderdaad olifanten! Geintje, zeeleeuwen dus. Ze liggen daar met wel 40 tegelijk op een grote rots te meuren en te ruften. OMG wat stinken die beesten zeg, daar hoef ik geen jasje van. Hoop herrie maken ze en Mika vindt het reuze interessant.

     

Moet zeggen dat beide kids echt super lopen. Het is het best rotsachtig, veel trappen etc. Helemaal leuk! (en ze worden zo lekker moe zodat ze zo lekker in slaap kunnen vallen in de auto)

 

Aansluitend pakken we nog een stukje 17 mile drive. De route is prachtig. Langs veel dure en grote huizen. We weten nu wel waar we willen wonen als het schip met geld binnen komt. Valt ons ook op dat er ontzettend veel te koop staat. De keuze is dus reuze!

 

Pebbles Beach bestaat uit een groot resort met alles erop en eraan. Helemaal gaaf! En inderdaad MattRob als ik zou golfen zou ik ook zeker daar willen golfen. Het ziet er fantastisch uit.

 

Onderweg passeren we de meest gefotografeerde boom. The Lone Cypress. Ik zie mezelf daar staan en moet grinniken in mezelf……..zie mij nou staan tussen de rest van de touries……..foto’s maken van een boom. Hoe gek kan je het krijgen. Hahaha.

 

 

Dag 6

Posted by Jessica on May 29, 2013 at 5:50 AM Comments comments (0)

Heerlijk dagje!

 

Datum : Maandag 6 juni 2011 

Reisdag : 6 Monterey 

Hotel : Portola Beach & Spa (groot en fijn hotel met super ligging) 

Bijzonderdheden : Mika vannacht 39,5 koorts, lekker ontbijt, Monterey Bay Aquarium en bezoek aan de Urgent Care, deel 2

 

 Maandag 6 juni.

 

Mika werd vanmorgen rond 4.00 uur wakker en kon niet meer slapen vertelde hij. Nou, ik vond dat wel erg vroeg dus ik vond het wel best. Samen even schone luier om gedaan (nog niet s’ nachts zindelijk, maar de plasjes in de luier vindt hij eigenlijk maar niks) en toen voelde ik hoe warm hij was. Hij moest ook vreselijk hoesten. Even getempt en toen bleek hij 39.5 koorts te hebben, niet niks. Dus zetpil erin, fles melk gemaakt voor het nodige vocht en toen is hij lekker gaan slapen. Geen makkelijkere zieke dan Mika.

 

Rond 6.15 uur of zoiets weer allemaal wakker. Coco was deze keer als eerste en begon lekker te kletsen op haar manier. Iedereen werd rustig aan wakker en toen we de gordijnen…..(maar dat zijn het eigenlijk niet want het zijn van die houten panelen die je op en neer kunt schuiven, maar ik heb geen idee hoe dat heet, dus ik houd het even op gordijnen ;-)) open deden scheen de zon. Jippie!

 

Na 2 dagen regen hadden we daar wel weer zin in!

 

De koorts bij Mika is gezakt tot iets boven 37. Helemaal goed dus! Omdat we te lang hebben gedaan over aankleden zaten we later aan het ontbijt. Maar makkelijk gekozen om dit in het hotel te doen. Kids eten toch gratis mee dus dat zit wel goed. Heerlijk ontbijt, kan niet anders zeggen. Iedereen is super vriendelijk en behulpzaam en de kids mogen ook wel eens rondspringen zonder meteen geïrriteerde blikken van het personeel. Nu was Coco wel iets te vrij want die vonden we terug in de keuken, maar zelfs dat was geen probleem.

 

Daarna op pad naar Monterey Bay Aquarium (MBA). De omgeving hier is echt super! Zo fantastisch gelegen aan het strand, helemaal te gek.

 

In de 1e instantie zien we een enorme rij bij de ingang staan waarvan wij meteen zeggen ‘ maar daar gaan wij niet instaan’. Maar gelukkig bleek dat mee te vallen, dat was voor de Group Checkin voor 2 bussen met Koreanen, Chinezen of iets dergelijks. (ik kan het nooit zo goed uit elkaar houden, sorry)

 

Het MBA is echt heel erg leuk! Super leerzaam voor de kinderen, genoeg te doen en te zien maar toch gelijk overzichtelijk en knus. De kinderen vonden de golven die boven hun hoofden in de tunnel stuk sloeg fantastisch. Net alsof je de rots bent waar de golf tegenaan slaat. Verder vond vooral Coco het spelen met het water waarin je mocht voelen aan zeewier, schelpen, zeesterren etc erg leuk! Die was er niet bij weg te slaan. Had ik dat geweten had ik droge kleding meegenomen want dat moppie was nat! (van wie zou ze dat geflodder toch hebben………….ik zeg niks, mijn naam is haas)

   

Dan is er nog een afgesloten plekje speciaal voor kleine kinderen tot ongeveer 93 cm waar ze kunnen spelen met water en (plastic) visjes. Ook een soort waterbed waar ze op mochten springen zodat ze kunnen voelen hoe het voelt om ‘ op water te lopen’. (we weten allemaal hoe dat afliep)

 

Helemaal leuk! Maar je snapt…….ondanks het schort wat Coco omhad was ze drijf en drijf nat! Ik heb haar in de maillot en vestje mee naar de auto genomen en de rest maar uitgelaten want de rest van de kleding kon je uitknijpen. Heerlijk!

  

Coco is wel een echte meid die goed weet wat ze wilt en dat laat ze merken ook. Soms kan ze vreselijk tekeer gaan als een dolle. Zo eentje die je in de supermarkt op de grond gaat liggen, zo eentje, iedereen kent ze wel ;-))

 

Worden wij niet warm of koud van, maar in gezelschap oid is het wel eens vervelend. Gelukkig weet ze hoe wij erin zitten en geeft ze het vaak maar op omdat ze weet dat het niks uithaalt. Kleine dolle mina.

 

Eenmaal op de kamer terug in het hotel leggen we de kids op bed. Dat wil niet echt lukken want ze vinden het leuker om elkaar wakker te houden. En dat terwijl Coco al in de auto net de ogen dichtdeed toen we de auto parkeerden. Coco kiest eieren voor haar geld nadat ik haar even heb toegesproken en valt in slaap. Mika blijft maar hoesten en rochtelt als een gek. Slijm kan hij gewoon niet kwijt, hij stikt er zowat in. Dus besloten toch ook met hem maar even naar ‘Urgent Care’ te gaan zodat hij vanavond in ieder geval rustig kan slapen.

 

Geeft mij mooi de tijd om even wat foto’s te plaatsen terwijl de mannen naar de dokter zijn en Coco nog ligt te tukken.

 

Straks nog de 17 mile drive rijden als iedereen weer terug op het front is. Of wellicht toch even kijken voor een walvistocht voor morgenochtend? (morgenmiddag rijden we naar SF)

 

Wat zouden jullie doen?? 

Deel 2:

 

Mika en Ronald zijn tegen 15.00 uur bij de Urgent Care en het kan nog wel even duren voordat ze aan de beurt zijn. Je kent het wel……100 formulieren invullen etc. Alles moet gecheckt en dubbelcheckt worden. Wat een gedoe.

 

Coco is allang en breed wakker als de Roon me smst dat ze eraan komen, het loopt tegen 17.00 uur!! Wat een lange middag voor het kleine mannetje. Maar zoals altijd slaat hij zich er dapper doorheen. Dan naar de Walgreens met ze allen om het recept op te halen, helaas niet op voorraad (hoeveel pech kan je hebben in 1 week) dus op naar de andere 24 uurs Walgreens waar we kunnen aansluiten in de rij.

 

Ik hou de kids nog even zoet met een DVD-tje maar na 30 min is dat toch ook wel klaar. Dus papa opgezocht in de winkel die wederom in de rij is gaan staan met de vraag waarom het zolang moet duren. Blijkt dat die knakker die het recept heeft aangenomen met ‘ break’ is gegaan en het recept ligt daar gewoon niks te doen! En het erge is nog…….ze kunnen het zo uit een grote fles tappen, het is gewoon kant en klaar. Waarom zolang wachten, wat een gedoe zeg!

 

Het is inmiddels al iets van 20.30 uur en de kwartjes zijn meer dan op (en de kids doen het nog steeds super, al zijn uiteraard moe en hebben honger.

 

Het wordt die avond een latertje, ze liggen er laat en kleine Coco presteert het om 21.30 uur nog staat te springen in bed, mafketel.

 

Uiteindelijk vallen ze commateus in slaap, enorm wat liggen ze te ronken. Tijd voor wat rust voor deze uitgeputte papa en mama, wijntje erbij en relaxen maar.

 

Op naar de volgende dag!

 

Liefs

 

Dag 5

Posted by Jessica on May 29, 2013 at 5:50 AM Comments comments (0)

Over alles wat me lief is!

 

Datum : Zondag 5 juni 2011 

Reisdag : 5 Cambria naar Monterey 

Hotel : Cambria Landing Inn 

Bijzonderdheden : Regen is gestopt, Monterey en Garlic Crisp als ontbijt en een val van mijn Nikon!! (OOH!)

 

Mika was al vroeg wakker, maar is nog even braaf blijven liggen al vond hij dat wel lastig. Uiteindelijk om 5.45 uur was de bende wakker. Geen probleem, we hebben er een goede nacht opzitten.

 

We kijken even naar buiten en ja hoor………..eindelijk is de regen gestopt!! Dat houdt in dat we na het ontbijt even een lekkere wandeling gaan maken en eindelijk even wat foto’s kunnen maken. Daar is de afgelopen dagen nog weinig van gekomen. Maar ja, je sleept al zoveel mee met de kids dat daar vaak weinig van terecht komt.

 

Ik zal de foto’s van de dierentuin er vanavond even opzetten. Daar zitten denk ik wel wat leuke tussen.

 

Coco heeft een super goede nacht gehad, slaapt als een blok en hebben we niet gehoord vannacht. Ze rochelt nog wel iets, maar ze begint in ieder geval weer te eten, jippie!! Ze zit nu aan de garlic crisp. Die waren eigenlijk voor bij de borrel maar ach, wie ons vindt stinken die loopt maar een rondje om. Ze zullen wel denken: Achtelijke toeries die meuren naar knoflook ;-)) En die arme kinderen ook. Kijk nou, leuk stel kinderen die zo stinken, zielig gewoon. Hahahaha.

 

Straks onderweg naar Monterey, ben benieuwd naar het hotel. En volgens mij t1m van het forum ook want die zit er wat later deze zomer. Ik zal vanavond een update geven!

 

Nu eens even kijken of ik Rob, Annie, Marjan en Jan hun blog even kan lezen om te zien hoe het hun vergaat hier in het verre Amerika.

 

deel 2

 

We kregen een ontbijt van het hotel. Stipt om half 8 werd er geklopt en kregen we een dienblad vol met thee, koffie, verse muffins (nog warm!), een bakje fruit en glaasje sap. Echt super. We moeten er nog steeds aan wennen dat we een fooi moeten geven want we lieten de deur zo dichtvallen zonder fooi te geven. We hebben maar braaf wat achter gelaten op het dienblad…….we schaamden ons wel een beetje, maar we waren er helemaal niet mee bezig. Moet ook zeggen dat iedere plek van de kamer bezet was met natte zooi, bedjes of ander soort ellende wat wij meeslepen. Je zou ons eigenlijk voor gek verklaren maar goed, een lol dat we hebben!

 

Na het ontbijt lekker langs het strand gaan wandelen, heerlijk! De zon komt zelfs langzaam opzetten en het uitzicht wordt telkens beter. Gaaf! Dit is genieten. Mika loopt als een kievit en wordt zelfs verrast door een mega nieuwsgierige squirrel die gewoon tegen hem op gaat staan. Gelukkig is Mika niet bang uitgevallen en vindt het reuze leuk (tja, als je onder paarden door loopt ben je uiteraard niet bang voor zo’n klein scheitbeestje) Coco wisselt een flink stuk lopen af met een ritje in de buggy of bij papa op de nek.

   


 

Nadat we de koffers hebben gepakt hebben rijden we Cambria Big City ;-) in en nemen wat koffie en koeken mee voor onderweg. We rijden lekker een stukje weg en al snel zijn wij in Monterey.

 

Vergeet ik te vertellen dat ik nog de schrik van mijn leven kreeg. Ik wilde de camera pakken en om mijn nek hangen om te fotograferen, laat ik hem toch zo uit mijn handen op het asfalt vallen!!!!!!!!!! ik was helemaal van de rel. Mijn dure camera en lens. Schrok me helemaal het schompes. De lens stelt niet meer scherp en de klep van de battery pack is afgebroken. Vreselijk. Het blijkt dat mijn groothoeklens de val niet heeft overleefd, die heeft een knik en doet dus ook niks meer. De camera zelf doet het gelukkig nog wel met mijn telelens. Dat is een zorg minder. Maar ja.....om nu alles te fotograferen met mijn telelens............daar moeten we dus nog even iets op bedenken. Ik hoop dat de rest in NL te repareren valt.

 

Het hotel is super! Van de buitenkant niet super de luxe, maar alles is erg groot opgezet, kamer is erg netjes en het ligt erg centraal. Je loopt zo de haven op, helemaal super!

 

We eten een lekkere salade en burger (Da’ Bomb) en omdat Coco wiebelbillen heeft (lees: onrust in de kont, en daar heeft ze recent wel vaker last van ;-)) ga ik vast een rondje met haar lopen. Sinds ze is gaan lopen is ze niet meer te stoppen, gaan met die banaan een tempo dat ze er op heeft!! Nelly Cooman is er niks bij.

 

We hebben wijn in geslagen voor onze eigen proeverij. We zijn gek op wijn (voor degene die het nog niet hadden opgemerkt………….ik kom er maar eerlijk voor uit nu) en dus moeten we van alles proberen. Zeker hier in dit mooie wijngebied waar nog veel onbekende wijnhuizen zitten is het erg leuk om van alles te proberen. Wie weet zit er wel handel in, je moet wel bezig blijven hoor!

 

We laten de kids los in de kamer en het is weer als vanouds………..een pleuresbende. Hoe we het elke keer voor elkaar krijgen. Alhoewel……..veel is er niet veel voor nodig. Men neme 4 koffers waarvan 1 grote (van mama), 1 middelgrote (van papa) en 2 kleintjes (van de kids) en sleept deze naar de kamer van je hotel. Men neme vervolgens 2 kinderen en papa en mama die van alles uit de koffer slepen, verschuiven etc. Daarna wordt achtereenvolgens de kamer gevuld met een campingbed voor mevroi Coco en een junior stretcher (Ideaal ding!!!) voor Mika (met bijpassende Cars Slaapzak voor weinig bij de Walmart, ik hoop dat ik het woord Walmart maar goed schrijf anders krijg ik commentaar van de leden van het AA forum ;-)

 

Kids hebben lekker ook even getest of de badkamer kids proof was en hebben de bende onveilig gemaakt in bad. Niks leuker dan samen in bad aan het einde van de dag en je uitleven met water (en er dan vervolgens achter komen dat Coco weer in bad heeft zitten sch**ten)

 

Coco ligt nu te tukken, Mika kijkt naast mij op bed Nemo en Coco ligt al een poosje te tukken. Zo makkelijk als ze is valt ze in het geroezemoes van ons in slaap op de kamer. Heerlijk!

 

Roon is onderweg om sushi te halen, nog meer genieten! (de in-room dining stelt niet zoveel voor en als je om de hoek een sushi tent hebt zitten dan hoeven wij niet te twijfelen) 

 

Morgen besloten om geen walvistoer te doen. We denken dat het te lang duurt voor de kinderen. Je bent op het water (extra oppassen want ze kunnen beide niet zwemmen) je wilt zelf fotograferen en van alles zien, kids worden wellicht moe……..nee, dat doen we maar niet.

 

Dus morgenochtend 17 mile drive rijden, tussen de middag kids in bed en in de middag naar Monterey Bay Aquarium. Mika heeft in de snelheid ook al een speeltuin gespot waar hij heen wil dus dat kunnen we ook nog doen in de middag. Genoeg te doen, net als iedere vakantie in Amerika, overal is genoeg te doen en je hebt altijd tijd te kort!

 

Morgen weer een dag!!

 

 

Liefs!

Dag 4

Posted by Jessica on May 29, 2013 at 5:50 AM Comments comments (0)

Een regenachtige dag in zonnig Californie

 

Datum : Zaterdag 4 juni 2011 

Reisdag : 4. Van Santa Barbara naar Cambria 

Hotel : Cambria Landing Inn & Suites (redelijk, wel super mooi aan het strand gelegen en naast een goed restaurant met lekker terras) 

Bijzonderdheden : Pittig dagje, veel regen

 

Vanmorgen vroeg om half 5 was de bende wakker. Mika dacht dat hij in zijn bed had geplast (toch knap met een luier aan maar ik denk dat hij dacht dat hij ook s’nachts zindelijk was ;-) en hij begint ook een beetje te klinken als een zeehondje als hij hoest.

  

Coco werd ook wakker dus de hele bende wakker, gezellig! Even samen gekletst, flesje melk gedronken en weer gaan tukken. Coco vond het daarna nodig nog even de boel onder te sch**ten en nadat ik ook dat klusje had geklaard zijn we weer gaan slapen. (papa heeft van dat alles niks meegekregen want die lag allang weer te ronken) Heerlijk getukt tot 7.20 uur en toen als de brandweer aangekleed, bende opgeruimd en gaan ontbijten.

  

Vandaag reizen we verder naar Cambria. Een ritje van 2.15 uur. Vanaf het opstaan is het bewolkt, geen zonnetje te zien, jammerdebammer zegt Mika. Al snel begint het te regenen als we eenmaal onderweg zijn. Die achtelijke muts van Garmin stuurt ons via de 101 in plaats van de 1. Hebben we toch maar mooi het eerste mooie stuk van de 1 gemist. Balen!

 

De route verloopt niet helemaal lekker, op een 1 of andere manier wil het niet vlotten. Onderweg komen we nog langs de Pismo Beach Premium Outlets waar we wat shoppen. Maar ja…….shoppen met 2 kinderen is nog nooit iemand echt blij geworden en zo ook wij dus niet vandaag. Ze zijn hartstikke lief hoor, maar Mika was al nooit een shopper (dat heeft hij duidelijk niet van zijn papa want die kan shoppen als de beste!) en Coco is gewoon niet helemaal fit. Nog steeds niet. Ze heeft oplevingen en gaat dan tekeer als een dolle om daarna weer proestend bij mij te komen om opgetild te worden. Ook heeft ze een kort lontje als de eerste de beste gillende keukenmeid met Oud & Nieuw. Het is een meid, allá, maar dit kennen we niet van haar. Ze wik ook alleen maar mama en dat maakt het op dit soort dagen lastig de zorg te delen.

 

Maar niet getreurd over dat shoppen. Wij zijn echte profs dus binnen no time jagen we er lekker wat geld doorheen bij Oshkosh, Sunglas hut (Roon was alweer op zijn bril gaan zitten………of was dat alweer de vorige en is de laatste gewoon kwijt?) en Ralph Lauren. Heerlijk wat truttenjurkjes gekocht voor Coco, leuke jurk voor mezelf, shirts en pyjama voor Roon en shirts voor Mika. Hij past degene met maatje ‘2 jaar’ nu echt niet meer.

  

Het blijft maar regenen, echt geen grap……….de mooie kustweg, Moro Rock liggen in een dikke nevel van mist en regen gehuld. Getsie en ik had me zo vreselijk verheugd op deze mooie weg.

 

De voorspellingen zijn ook niet echt super. Morgen en overmorgen ook nog regen en zelfs onweer! Dat betekent ws ook dat we in Monterey niet met de boot op pad gaan, dat zie ik niet zo zitten met zulk weer.

 

Het hotel, soort van motel of zo is netjes, maar gedateerd. Ligging is wel echt super! Precies tegenover het strand en vlakbij Moonstone Beach. Ontbijt serveren ze op de kamer om 7.30 uur en we kregen een heerlijke fles complimentary wine (ik kan het weten want ik zit het op dit moment te drinken) Niet verkeerd!!

 

Ondanks de regen gaan we toch op pad. Gehuld in maillot, broek, vest, regenjas en bergschoenen lopen we over de boardwalk en kunnen we ook nog even het strand op. Er wordt overal gewaarschuwd voor harbor seals die aan het jongen zijn en dat je ze met rust moet laten etc. Helaas krijgen we geen waar voor ons geld want ik heb geen zeehond gezien!

 

Mogen we niet klagen want we hebben wel een zee otter gezien. Ook bijzonder! Groot zijn die dingen zeg!

 

We willen graag een hapje eten bij Moonstoon Beach & Grill (of zoiets) maar Coco heeft echt geen zin, ze is moe. Wij weten dat dit geen zin heeft en Roon besteld wat te eten wat hij meeneemt naar de kamer. Ondertussen gooi ik de kinderen in bad en kunnen ze even hun eigen ding doen.

 

Zo zie je maar weer…………je kunt nog zo plannen als je wilt, als er eentje goed ziek wordt (want een kuurtje AB en prednison is niet niks) dan geeft dat een ander beeld aan de vakantie. Ik heb me de afgelopen dagen wel 100 keer afgevraagd of we dit wel hadden moeten doen. Maar reizen met gezonde kinderen is heel anders dan reizen met zieke kinderen. Waar dan ook ter wereld. Dat maakt het er soms niet makkelijker op want we willen zo graag dat ze zich beter voelt en kan genieten. Want een ziek kind is niet niks, thuis al niet, maar laat staan op reis in Amerika.

 

De kuurtjes slaan goed aan en we zijn onze oude Coco weer tevoorschijn komen, nu maar hopen dat het bij Mika niet doorzet. Kleine stoere vent als het is.

 

Roon is nog even fruit kopen in de plaatselijke buurtsuper en de kids liggen te tukken. Geeft deze mama mooi de gelegenheid met een glaasje wijn op de stoel het verslag even bij te werken.

 

Morgen een nieuwe dag, nieuwe ronden en nieuwe kansen!!

 

Liefs van ons!

 

 

 


Rss_feed